تشخیص بیش فعالی و ویژگی های که این اشخاص دارند.

تشخیص بیش فعالی

تشخیص بیش فعالی

برای تشخیص بیش فعالی باید با اختلال کم توجهی  و انواع آن آشنایی داشته باشیم اختلال بیش فعالی ممکن است در دوران شیرخوارگی شروع شود، هرچند به‌ندرت تا قبل از دوره‌ نوپایی تشخیص داده می شود.

شیرخواران مبتلا به این اختلال در گهواره فعال بوده و خواب کمی دارند و بسیار نیز گریه می کنند. در مدرسه نیز شاید کودک مبتلا سوالات امتحان را بسرعت شروع نماید و بعد از پاسخ به دو سه سوال اول از جواب دادن دست بردارد.

آن ها نمی توانند منتظر نوبت خود شوند و به سوال ها پاسخ می دهند. در خانه نیز قادر به سکوت نیستند و مدام حرف می زنند.

ناتوانی در کنترل رفتار خود از ویژگی این اشخاص است. همیشه باید منتظر بود که اتفاقی برای آنان بیفتد در زیر چند نمونه از خصوصیات به ترتیب شیوع ذکر می نماییم:

  • بیش‌فعالی، کم توجهی(میدان توجه کوتاه، درجا ماندگی، تمرکز ضعیف، حواس‌پرتی ناتوانی برای تمام کردن تکلیف).
  • تکانش گری (اقدام قبل از اندیشیدن،ضعف سازماندهی، تغییرات ناگهانی فعالیت و از جا پریدن در کلاس).
  • اختلال حافظه و تفکر.
  • ناتوانی‌های اختصاصی یادگیری.
  • نقایص گفتاری و شنیداری.

ویژگی‌های همراه شخص و تشخیص بیش فعالی:

نقصان حرکتی ادراکی، بی‌ثباتی هیجانی و اختلال رشد هماهنگی. درصد قابل‌ ملاحظه ای از کودکان مبتلا به بیش فعالی، علائم رفتار پرخاشگری و نافرمانی را نشان می‌دهند.

مشکلات مدرسه، هم در زمینه مسائل رفتاری و هم در زمینه ی مسائل یادگیری اغلب همراه با بیش فعالی وجود دارد.

معاینه وضعیت روانی ممکن است خلق افسرده یا دلسردی را نشان دهد، اما اختلال تفکر یا نقص واقعیت سنجی را نشان نمی‌دهد.

ممکن است حواس‌پرتی، در جاماندگی نشانه‌هایی از مشکلات دیداری-ادراکی، شنیداری-ادراکی یا اختلالات یادگیری مبتنی بر زبان مشاهده شود.

معاینه عصبی ممکن است نشانگر عدم تکامل یا نقصان افتراق دیداری، حرکتی، ادراکی یا شنیداری بدون علائم آشکار اختلالات حِدت بینایی یا شنوایی باشد.

کودکان مبتلا ممکن است در هماهنگی حرکتی و کپی کردن متناسب با سن اشکال، حرکات متناوب سریع، تمییز راست و چپ، دوسو توانی و عدم تقارن رفلکسی دچار مشکل بوده و انواعی از نشانه‌های جزئی و غیر موضعی عصبی بروز دهند.

سیر و پیش‌آگهی بیش فعالی:

در تشخیص بیش فعالی باید کی اطلاعات قبلی را مرور کرد سیر ADHD بسیار متغیر است. علائم در ۶۰ تا ۸۵ % موارد تا دوره نوجوانی و در ۶۰% موارد تا دوران بزرگسالی ادامه میابد.

در ۴۰ % مابقی، علائم در زمان بروز یا اوایل بزرگسالی از بین می رود. در برخی موارد پرتحرکی از بین می رود، ولی کاهش میدان توجه و مشکلات کنترل تکانه باقی می‌ماند.

پرتحرکی معمولاً نخستین علامتی است که از بین می رود می‌کند و حواس‌پرتی آخرین علامتیست که برطرف می شود.

بیش فعالی معمولاً در اواسط کودکی فروکش نمی‌کند. پایداری اختلال را می‌توان از روی سابقه خانوادگی اختلال، حوادث منفی زندگی همراهی علائم سلوک، افسردگی و اختلالات اضطرابی پیش‌بینی کرد.

احتمال بهبود قبل از سن ۱۲ سالگی کم است.  اگر بهبودی روی دهد معمولاً بین ۱۲ تا ۲۰ سالگی است.

بهبود ممکن است با زندگی نوجوانی و بزر‌سالی پربار، روابط بین فردی و یادگارهای معدودی از اختلال، همراه باشد.

ولی اکثر بیماران مبتلا بهبود نسبی پیداکرده و مستعد رفتار ضداجتماعی، اختلالات مصرف مواد و اختلالات خلقی هستند.

مشکلات بیش فعالی در سراسر عمر

مشکلات یادگیری معمولاً در سراسر عمر ادامه می‌یابد. تقریباً در ۶۰ % موارد، علائم تا دوران بزر‌گسالی دوام می‌آورند.

در افراد مبتلا ممکن است پیش فعالی کاهش یابد ولی همچنان تکانشی و مستعد حادثه باقی می‌مانند.

هرچند پیشرفت‌های تحصیلی و آموزشی این افراد پایین‌تر از سایر افراد است ولی سابقه اشتغال اولیه آن‌ها از کسانی که تحصیلات مشابه دارند متفاوت نیست.

در کودکان مبتلایی که علائمشان تا دوران نوجوانی دوام می‌آورد، خطر ابتلا به اختلال سلوک بالا است. اکثر کودکان مبتلابه ADHD دچار برخی مشکلات اجتماعی هستند.

در آن دسته از کودکان مبتلا که دچار کژ کاری اجتماعی هستند میزان بروز اختلالات روانی همراه بیشتر است و این کودکان در زمینه رفتار در مدرسه و روابط با همسالان و اعضای خانواده مشکلات بیشتری دارند.

به‌طورکلی به نظر می‌رسد فرجام بیش فعالی در کودکی به میزان آسیب روانی پایدار همراه، به‌خصوص اختلال سلوک، ناتوانی اجتماعی و عوامل مربوط به خانواده آشفته بستگی دارد.

بهترین نتایج ممکن است با بهبود عملکرد اجتماعی کودک کاهش پرخاشگری و اصلاح هر چه سریع‌تر شرایط خانوادگی به دست آید.

آسو میرزائی فرد

تحریریه شناخت مگ

Previous «
Next »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *