• Homepage
  • >
  • روانشناخت
  • >
  • بیش فعالی در بزرگسالان و اختلالی که از کودکی همراه می شود

بیش فعالی در بزرگسالان و اختلالی که از کودکی همراه می شود

بیش فعالی در بزرگسالان

اختلال بیش فعالی در بزرگسالان

متخصصان بالینی و پژوهشگران که زمانی ADHD را تنها مختص کودکان می دانستند اما اکنون بیش فعالی در بزرگسالان

را هم تصدیق و تنها شکل بروز آن را متفاوت می دانند.

 ADHD را معمولا متخصصان نادیده می گیرند.یا اشتباه تشخیص می دهند. مخصوصا هنگامی که نشانه های کم توجهی داشته باشند.

مؤسسه‌ی عالی بین‌المللی بالینی و سلامتی

مؤسسه‌ی عالی بین‌المللی بالینی و سلامتی در سال ۲۰۰۹ آشکار کرد که ADHD بزرگسالان یک اختلال بالینی است و خدمات بهداشت روانی می بایست کلینیکی را برای این اشخاص درنظر بگیرد.

مدت ها این باور وجود داشت که کودکانی که مبتلا به ADHD هستند در دوران بزرگسالی این مرحله را پشت سر می گذارند اما این فرض با بررسی ها تایید نشد.

کودکان مبتلا به ADHD هنگامی که به سن نوجوانی و بزرگسالی می‌رسند از نشانه های آن ها کاسته می شود اما همچنان تفاوت اسای با همسالان خود دارند.

آمار و ارقام

در حقیقت یک سوم کودکان مبتلا به ADHD، نشانه‌های کامل اختلال را تا دوران بزرگسالی با خود دارند و دوسوم باقی مانده نیز برخی از نشانه‌های درمان نشده را در ایام بزرگسالی حفظ می‌کنند.

حدود ۳ تا ۹ درصد از کودکان در سنین مدرسه و ۴ تا ۵ درصد بزرگسالان به ADHD مبتلا هستند.

نشانه های ADHD در بزرگسالان در مقایسه با کودکان به شکل های متفاوتی پدیدار می شوند. بزرگسالان مبتلا به ADHD کمتر احتمال دارد که بیش فعالی و تکانشگری نشان دهند، و به احتمال بیشتر همچنان نشانه های بی توجهی را نشان خواهند داد.

نشانه های آنها با تصویر هماهنگ با کاستی ها در عملکرد اجرایی تطابق دارد. بدین معنی که آنها در سازمان دادن تکالیف مشکل دارند و از روی بی دقتی اشتباهاتی می کنند.

در حالی که کودکان ممکن است شواهد بیشتری از بی قراری و تکانشگری نشان دهند، ADHD در بزرگسالان، مشکلاتی را در متمرکز کردن توجه شامل می شود.

بیش فعالی در بزرگسالان موجب می شود که بسختی بتوان برای زندگی برنامه ریزی کرد، در مدیریت کردن زمان و پول بی نظم هستند و کامل کردن تکالیف تحصیلی یا به سامان رساندن تکالیف شغلی را دشوار می دانند.

مردان، بخصوص در طول بزرگسالی، بیشتر در معرض خطر تصادفات اتومبیل قرار دارند و جریمه های رانندگی دریافت می کنند. درصد کمی از بزرگسالان مبتلا به ADHD می توانند انرژی اضافی و بی قراری خود را به فعالیت های خلاق هدایت کنند.

هر چند که ناتوانی آنها در حفظ کردن توجه و تعهد نسبت به یک پروژه ممکن است احتمال موفق شدن آنها را برای مدت طولانی محدود کند.

زنان مبتلا به ADHD کمتر احتمال دارد رفتارهای مخاطره آمیزی را که در مردان دیده می شود نشان دهند.

در عوض، آن ها به احتمال بیشتری ملالت، مشکلات سازمان دهی، تکانشگری و بی توجهی را تجربه می کنند، ویژگی هایی که اگر در فرزندپروری اختلال ایجاد کنند مایه ی نگرانی زیاد است.

مشکلات بیش فعالی در بزرگسالی

بیش فعالی در بزرگسالان می توان مشکلات جدی در روابط را ایجاد کند، خواه این روابط با همسر باشد یا با همکار، فردی آشنا یا حتی غریبه.

چون آن ها همیشه جویای تحریک هستند، ممکن است با تحریک کردن تعارض در تعامل های خود با دیگران به وسیله شروع کردن جر و بحث ها، یا اصرار بر این که آن ها باید حرف آخر را بزنند این کار را انجام دهند.

آن ها گوش دادن به دیگران را مشکل می دانند، ممکن است فقط قسمت هایی از یک گفتگو را بشنوند، مستعد قطع کردن گفتگو هستند، و در حالی که دیگرانن سعی دارند صحبت کنند، صحبت می کنند.

آن ها خیلی حساس هستند که در گرایش آنها به حساسیت زیاد و واکنش پذیری مفرط آشکار است و در مواقع طغیان های خشم و دمدمی بودن شدید ابراز می شود.

همسران آنها از تکانشگری، تصمیم گیری نا مناسب و مدیریت بی منطق آن ها در زمینه مالی عصبانی می شوند.

به خاطر نشانه های بی نظمی، فراموشکاری، دیر کردن مزمن، گم کردن کلیدها و اقلام دیگر و عدم قابلیت اطمینان کلی آن ها، تعارض ها و جر و بحث هایی ایجاد می شود.

بیش فعالی در بزرگسالان بیشتر از دیگران در معرض خطر ها و انحرافات اجتماعی قرار دارند.

ADHD در بزرگسالان بیش از یک ساختار نظری است و اختلال بسیار ناتوان کننده ای است که می تواند اجازه ندهد افراد به اهداف زندگی خود برسند.

آسو میرزائی فرد

تحریریه شناخت مگ

Previous «
Next »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *