تشخیص بیش فعالی و ویژگی های که این اشخاص دارند.

تشخیص بیش فعالی

تشخیص بیش فعالی

برای تشخیص بیش فعالی باید با اختلال کم توجهی  و انواع آن آشنایی داشته باشیم اختلال بیش فعالی ممکن است در دوران شيرخوارگی شروع شود، هرچند به‌ندرت تا قبل از دوره‌ نوپايي تشخيص داده می شود.

شيرخواران مبتلا به اين اختلال در گهواره فعال بوده و خواب کمی دارند و بسیار نیز گریه می کنند. در مدرسه نیز شاید کودک مبتلا سوالات امتحان را بسرعت شروع نماید و بعد از پاسخ به دو سه سوال اول از جواب دادن دست بردارد.

آن ها نمی توانند منتظر نوبت خود شوند و به سوال ها پاسخ می دهند. در خانه نیز قادر به سکوت نیستند و مدام حرف می زنند.

ناتوانی در کنترل رفتار خود از ویژگی این اشخاص است. همیشه باید منتظر بود که اتفاقی برای آنان بیفتد در زیر چند نمونه از خصوصیات به ترتیب شیوع ذکر می نماییم:

  • بیش‌فعالی، کم توجهی(ميدان توجه کوتاه، درجا ماندگی، تمرکز ضعيف، حواس‌پرتی ناتوانی برای تمام کردن تکليف).
  • تکانش گری (اقدام قبل از انديشيدن،ضعف سازماندهی، تغييرات ناگهانی فعاليت و از جا پريدن در کلاس).
  • اختلال حافظه و تفکر.
  • ناتوانی‌های اختصاصي يادگيری.
  • نقايص گفتاری و شنيداری.

ویژگی‌های همراه شخص و تشخیص بیش فعالی:

نقصان حرکتی ادراکی، بی‌ثباتی هيجانی و اختلال رشد هماهنگی. درصد قابل‌ ملاحظه ای از کودکان مبتلا به بیش فعالی، علائم رفتار پرخاشگری و نافرمانی را نشان می‌دهند.

مشکلات مدرسه، هم در زمینه مسائل رفتاری و هم در زمینه ی مسائل يادگيری اغلب همراه با بیش فعالی وجود دارد.

معاينه وضعيت روانی ممکن است خلق افسرده يا دلسردی را نشان دهد، اما اختلال تفکر يا نقص واقعيت سنجی را نشان نمی‌دهد.

ممکن است حواس‌پرتی، در جاماندگی نشانه‌هایی از مشکلات ديداری-ادراکی، شنيداری-ادراکی يا اختلالات يادگيری مبتنی بر زبان مشاهده شود.

معاينه عصبی ممکن است نشانگر عدم تکامل يا نقصان افتراق ديداری، حرکتی، ادراکی يا شنيداری بدون علائم آشکار اختلالات حِدت بينايی يا شنوايي باشد.

کودکان مبتلا ممکن است در هماهنگی حرکتی و کپی کردن متناسب با سن اشکال، حرکات متناوب سريع، تمييز راست و چپ، دوسو توانی و عدم تقارن رفلکسی دچار مشکل بوده و انواعی از نشانه‌های جزئی و غير موضعی عصبی بروز دهند.

سیر و پیش‌آگهی بیش فعالی:

در تشخیص بیش فعالی باید کی اطلاعات قبلی را مرور کرد سیر ADHD بسیار متغیر است. علائم در 60 تا 85 % موارد تا دوره نوجوانی و در 60% موارد تا دوران بزرگسالی ادامه میابد.

در 40 % مابقی، علائم در زمان بروز یا اوایل بزرگسالی از بین می رود. در برخی موارد پرتحرکی از بین می رود، ولی کاهش میدان توجه و مشکلات کنترل تکانه باقی می‌ماند.

پرتحرکی معمولاً نخستین علامتی است که از بین می رود می‌کند و حواس‌پرتی آخرین علامتیست که برطرف می شود.

بیش فعالی معمولاً در اواسط کودکی فروکش نمی‌کند. پایداری اختلال را می‌توان از روی سابقه خانوادگی اختلال، حوادث منفی زندگی همراهی علائم سلوک، افسردگی و اختلالات اضطرابی پیش‌بینی کرد.

احتمال بهبود قبل از سن 12 سالگی کم است.  اگر بهبودی روی دهد معمولاً بین 12 تا 20 سالگی است.

بهبود ممکن است با زندگی نوجوانی و بزر‌سالی پربار، روابط بین فردی و یادگارهای معدودی از اختلال، همراه باشد.

ولی اکثر بیماران مبتلا بهبود نسبی پیداکرده و مستعد رفتار ضداجتماعی، اختلالات مصرف مواد و اختلالات خلقی هستند.

مشکلات بیش فعالی در سراسر عمر

مشکلات یادگیری معمولاً در سراسر عمر ادامه می‌یابد. تقریباً در 60 % موارد، علائم تا دوران بزر‌گسالی دوام می‌آورند.

در افراد مبتلا ممکن است پیش فعالی کاهش یابد ولی همچنان تکانشی و مستعد حادثه باقی می‌مانند.

هرچند پیشرفت‌های تحصیلی و آموزشی این افراد پایین‌تر از سایر افراد است ولی سابقه اشتغال اولیه آن‌ها از کسانی که تحصیلات مشابه دارند متفاوت نیست.

در کودکان مبتلایی که علائمشان تا دوران نوجوانی دوام می‌آورد، خطر ابتلا به اختلال سلوک بالا است. اکثر کودکان مبتلابه ADHD دچار برخی مشکلات اجتماعی هستند.

در آن دسته از کودکان مبتلا که دچار کژ کاری اجتماعی هستند میزان بروز اختلالات روانی همراه بیشتر است و این کودکان در زمینه رفتار در مدرسه و روابط با همسالان و اعضای خانواده مشکلات بیشتری دارند.

به‌طورکلی به نظر می‌رسد فرجام بیش فعالی در کودکی به میزان آسیب روانی پایدار همراه، به‌خصوص اختلال سلوک، ناتوانی اجتماعی و عوامل مربوط به خانواده آشفته بستگی دارد.

بهترین نتایج ممکن است با بهبود عملکرد اجتماعی کودک کاهش پرخاشگری و اصلاح هر چه سریع‌تر شرایط خانوادگی به دست آید.

آسو میرزائی فرد

تحریریه شناخت مگ

Previous «
Next »

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *